“Nurse na, teacher pa, tapos ngayon lawyer na. Bakit pa nagva-volleyball, hindi naman magaling?”

Nag-nursing ako, kahit wala akong masyadong naaral tungkol sa mga advanced sciences. Pero natapos ko naman. Nagnursing-board exam, naka-top 8 pa nga.

Nagsubok mag-exam ng LET sa kagustuhang mainterview sa national TV ang nanay ko (oo sorry ganun kababaw motivation ko initially. HAHA.) at hayun, naka-top 1 pa nga.
Nagkaroon ng magandang trabaho, naging swerte sa naging boss, nagtrabaho sa CBRC, nakilala sa larangan kahit paano. Kumita ng disente. At hayun, nagkaroon din ng sariling experience na, “hindi na lang pag graduation day nakakapag-Jollibee.”

Ilang taon pa ang nakalipas at nagkaroon na ng stable job, stable income, at may pa-bonus pa si sir Carl na business. Swerte sa mga magulang dahil hindi nagpabaya, swerte sa mga kapatid dahil walang kahit na sinong napariwara at mabubuting tao lahat.

It feels like I have been living the life that many people can only wish for. JACKPOT sabi nga nila.

And then one night, bigla kong naalala, gusto ko nga palang maging abogado. MALI. Pangarap ko nga palang maging abogado. Pero wala naman kaming maraming pera nun. Kaya hindi ko na siya naisip sa loob ng mahabang panahon. Pero sabi ko heto na, perfect na ang mundo. Maayos na ang lahat.

And hayun, nag-enroll na nga sa UST Faculty of Civil Law. Before magsimula, dami ko na narinig na mahirap ang law school, mahirap pumasa, hindi lahat nagtatagal sa mundong ito. Pero sa utak ko, “oh well, Prince ba pangalan nila?”.

Then naexperience na ang first ever recit ko with a very intelligent professor judge. Alam kong masasagot ko kasi ready talaga ako. Ang tanong, “What is the ruling in Ramirez vs. CA?”. Si Prinsipe ngiting-ngiti kasi nabasa ang kaso. “Judge, I believe that…” Nagulat ako kasi pinatigil ako… “I don’t care about what you believe Mr. del Rosario, tell me what did the Supreme Court say.” (UST classmates, palegit check. HAHA). Sabi ko okay lang, alam ko naman talaga, malay ko ba sa ganyang kineme sa law school. Fast forward sa second recit, bokya. Mga sumunod pa bokya. Araw-araw nun gusto ko na tumigil. MATALINO AKO DATI AH. TOP 8, TOP 1, Dual Topnotcher, tapos ano? Laging ngarag sa recit. Bulol? Walang maalala?

So nag-file ako ng leave of absence sa law school. Sabi ko sa mga tao, pahinga lang ako, aral ako nang aral eh. Balikan ko iyan. Pero ang totoo, wala akong balak bumalik. Dun na lang ako sa mundo ko, at least ako pinakamagaling dun.

Umuwi na ako ng La Union para makasama ang pamilya. Pero ang totoo, depressed na depressed ako. Pero laging may bawi kasi ako sa dulo. Sa utak ko, “Swerte naman sa pamilya, swerte naman sa trabaho, swerte naman sa mga kaibigan.”

Dumating ang araw na nakayanan ko nang ikwento sa mga malalalapit sa puso ko ang experience ko sa law school, na nahirapan ako, na hindi ako magaling dun. But I felt na parang hindi sila naniniwala. Na parang hindi ako pwedeng bumagsak kasi alam daw nila kakayahan ko. Ang tanging nakakaintindi lang sa akin ay si Atty. Stephen na kaibigan ko. Pero kahit iyon, mahirap pa rin i-absorb, kasi siya abogado, ako hindi. I knew they meant well, but I felt so so alone. Down na down na down na down ako.